Συνοπτική περιγραφή των τεχνολογιών εκτύπωσης 3D και των αντίστοιχων τύπων 3D εκτυπωτών.

Επιλεκτική πυρο-συσσωμάτωση με λέιζερ ( Selective laser sintering, SLS )

Αυτή η τεχνολογία χρησιμοποιεί ένα λέιζερ υψηλής ισχύος για την δημιουργία μικρών σωματιδίων από πλαστικό, μέταλλο, κεραμικό ή γυαλί μετατρέποντας τα σε μία μάζα η οποία έχει το επιθυμητό τρισδιάστατο σχήμα. Το λέιζερ συνδυάζει επιλεκτικά το κονιοποιημένο υλικό σαρώνοντας τις διατομές (ή στρώματα) που παράγονται από το πρόγραμμα μοντελοποίησης 3D. Μετά από κάθε διατομή που έχει σαρωθεί, η κλίνη πούδρας μειώνεται κατά μια στρώση πάχους. Στη συνέχεια, ένα νέο στρώμα υλικού εφαρμόζεται επάνω και η διαδικασία επαναλαμβάνεται έως ότου το αντικείμενο έχει ολοκληρωθεί. Όλη η ανέγγιχτη σκόνη παραμένει ως έχει και γίνεται μια δομή υποστήριξης για το αντικείμενο. Ως εκ τούτου, δεν υπάρχει ανάγκη για οποιαδήποτε δομή στήριξης η οποία είναι ένα πλεονέκτημα σε σχέση με SLS και SLA. Όλη η μη χρησιμοποιηθείσα σκόνη μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την επόμενη εκτύπωση. Η SLS αναπτύχθηκε και είναι κατοχυρωμένη με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας από τον Δρ Carl Deckard στο Πανεπιστήμιο του Τέξας στα μέσα του 1980, με τη χορηγία της DARPA.

Μέθοδος εναπόθεσης (τήξης) της πρώτης ύλης ( Fused Deposition Modeling, FDM )

Η τεχνολογία FDM λειτουργεί χρησιμοποιώντας ένα πλαστικό νήμα ή μεταλλικό σύρμα το οποίο ξετυλίγεται από ένα πηνίο και προμηθεύει το υλικό σε ένα στόμιο εξωθήσεως το οποίο μπορεί να σταματάει και να ενεργοποιεί την ροή του υλικού. Το στόμιο θερμαίνεται ώστε να λιώσει το υλικό και μπορεί να κινείται σε δύο οριζόντιες διευθύνσεις και από τα χαμηλότερα προς υψηλότερα επίπεδα με αλγοριθμικό μηχανισμό που ελέγχεται απευθείας από Η\Υ με τη βοήθεια ειδικού πακέτου λογισμικού, τύπου CAM (Computer Aided Manufacturing). Το αντικείμενο παράγεται με εξώθηση τηγμένου υλικού για το σχηματισμό στρωμάτων, το υλικό πήζει αμέσως μετά την εξώθηση από το στόμιο. Η FDM εφευρέθηκε από τον Scott Crump στα τέλη της δεκαετίας του ’80. Μετά την κατοχύρωση με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας, ξεκίνησε την δημιουργία της εταιρίας Stratasys το 1988. Το λογισμικό που έρχεται με την τεχνολογία αυτή δημιουργεί αυτόματα δομές στήριξης, εφόσον απαιτείται. Η μηχανή (εκτυπωτής 3D) διανέμει δύο υλικά, το ένα για το μοντέλο και μία μορφή δομής για την στήριξη του αντικειμένου. Ο όρος διαδικασία κατασκευής με την μέθοδο της εναπόθεσης (τήξης) της πρώτης ύλης και η συντομογραφία της  FDM είναι εμπορικό σήμα από την Stratasys Inc. Ο ακριβώς ισοδύναμος όρος, (FFF), επινοήθηκε από τα μέλη του RepRap project που ήθελε να δώσει έναν νομικά αποδεκτό όρο.

Στερεολιθογραφία ( Stereolithography, SLA )

Η κύρια τεχνολογία του φωτοπολυμερισμού χρησιμοποιείται για την παραγωγή ενός στερεού τμήματος από ένα υγρό, είναι η SLA. Αυτή η τεχνολογία χρησιμοποιεί μία δεξαμενή με υγρή υπεριώδη φωτοπολυμερή ρητίνη και ένα υπεριώδες λέιζερ για την κατασκευή στρωμάτων του αντικειμένου, ένα κάθε φορά. Για κάθε στρώμα, η δέσμη λέιζερ ανιχνεύει μία εγκάρσια τομή του σχεδίου, στην επιφάνεια της υγρής ρητίνης. Η έκθεση στο φώς του υπεριώδους λέιζερ στερεοποιεί το πρότυπο εντοπίζει την ρητίνη και το ενσωματώνει με το παρακάτω επίπεδο. Αφού το πρότυπο έχει εντοπιστεί, η πλατφόρμα του ανελκυστήρα του SLA κατεβαίνει κατά μία απόσταση ίση προς το πάχος του ενός στρώματος, τυπικά 0,05 mm έως 0,15 χιλιοστά. Στη συνέχεια, μία γεμάτη από ρητίνη λεπίδα σαρώνει  κατά μήκος της διατομής του προτύπου ξανά-γεμίζοντας το με φρέσκο-νέο υλικό. Σε αυτή τη νέα επιφάνεια του υγρού, το επακόλουθο στρώμα στο πρότυπο εντοπίζεται, ενώνοντας το με το προηγούμενο στρώμα. Το πλήρες τρισδιάστατο αντικείμενο σχηματίζεται με αυτήν την διαδικασία. Η Stereolithography απαιτεί τη χρήση των υποστηρικτικών δομών που εξυπηρετούν στη συμμετοχή του τμήματος της πλατφόρμας του ανελκυστήρα. Η τεχνική αυτή επινοήθηκε το 1986 από τον Charles Hull, ο οποίος, κατά την διάρκεια ίδρυσε την εταιρεία, 3D Systems.